WILD HOGS

2 Neder-landers

op avontuur

Wild Hogs

Het idee ontstond een paar jaar geleden op een feest van vrienden: In 2011 zou ik 40 zijn en Henk 45 worden. “Een goed moment voor een echte midlifecrisis reis”, zeiden we tegen elkaar, met de film Wild Hogs in gedachten. Het moest naar de VS zijn, dat was duidelijk. Maar geen veilige, georganiseerde rit over Route 66; zo oud waren we nou ook weer niet! Het moest een avontuur worden. Een “We zien wel” reis. Dus toen we in Las Vegas uit het vliegtuig stapten, hadden we alleen het hotel geregeld voor de eerste nacht. En motoren natuurlijk. Toen begonnen we aan een reis die we beiden nooit zullen vergeten.

Las Vegas

Welkom in Amerika

Na een vlotte Atlantische oversteek, stappen we in Atlanta over op de vlucht naar Las Vegas. Vijf uur later zien we de Las Vegas Strip uit het raampje en landen we op McCarren Airport. Henk ziet eindelijk zijn eerste highlight van de reis: ‘zijn’ magische Las Vegas! We checken in bij ons hotel en Henk heeft duizenden plannen voor deze avond in Sin City. Maar na een paar uur (en drankjes) merken we het effect van de lange reis. Komt er op neer dat deze Wild Hogs aardig snel getemd zijn. Plan B dan maar: Beetje gokken, wat kletsen en een drankje om af te sluiten.

Harley Davidson

De eerste ochtend

Na een goede nachtrust rijden we naar Las Vegas Harley Davidson. Als al het papierwerk klaar is, trekken we onze REV’IT! pakken aan. Voorzichtig rijden we een rondje over de parkeerplaats. Ondanks waarschuwingen over sneeuw - we komen ten slotte uit Nederland – vertrekken we naar het wilde westen, richting Californië. Zover als je kunt zien, gaat de weg door een adembenemend landschap. Hier hebben we al die maanden van gedroomd. Dit gevoel, dit uitzicht, deze vrijheid. We eindigen die dag in een 60-er jaren motel. Met een biertje praten we bij het zwembad over onze ervaringen met mijn 1200 Sportster en Henks 1600 Fatboy, die we de bijnamen Ollie en Stan hebben gegeven. Na vandaag zijn we zo mogelijk nog enthousiaster!

Een avontuur in de woestijn

Dag twee

De Mojave woestijn ligt voor ons. We nemen de thermische voeringen uit onze jacks en rijden Death Valley National Park in. De temperatuur blijft oplopen als we namen zien als Devil’s Playground, Badwater Basin en Furnace Creek. Je moet zelf de grootsheid van het landschap zien om het te geloven. We rijden verder over 190 West. Henk rijdt voorop en ik hoor mezelf “Born to be wild” zingen van Steppenwolf. En dan; lichte paniek! Mijn reservelampje begint te branden, middenin de woestijn. Henk is net uit het zicht verdwenen. Ik ga vol voor het avontuur: Henk zal wel snel merken dat hij mij kwijt is, dus ik wordt rustig en ga weer genieten van deze mooie rit. Besneeuwde bergen doemen op. Al snel bereiken we de beschaving weer. Onze Harleys krijgen te drinken en zelf tanken we ook bij. Achter ons de Mojave woestijn, voor ons de Sierra Nevada. Woestijn en sneeuw, onze ogen kunnen er maar niet aan wennen, maar het is prachtig!

Zware sneeuwval

Onze REV’IT! kleding wordt getest

Het temperatuurverschil tussen Death Valley en Bishop is enorm. We horen van Duitse toeristen die uit San Francisco komen dat alle bergpassen gesloten zijn vanwege de zware sneeuwval. De slimste en snelste weg voor ons zou onder de berg door zijn, maar dat zou een saaie rit worden. Dan horen we het gerucht dat er vandaag een pas opengaat. We nemen niet vaak de meest wijze besluiten, dus waarom nu ineens wel?. Naar het Noorden!De weg is bijna verlaten. Urenlang rijden we naast elkaar. Hoe verder naar het Noorden, hoe kouder het wordt. Tot onze verbazing zien we mensen met sledehonden en sneeuwscooters op velden naast de weg. Zij kijken ook vol ongeloof naar ons.Een paar uur later passeren we Topaz Lake en gaan nu echt de bergen in. Het is nu echt koud. Als we hoger komen, verandert het uitzicht in een Bob Ross schilderij. Op de hoogvlakte waait het harder en sneeuwt het. Wat een reis! Gisteren 35?C en nu -15?C. Naast ons stroomt een knalblauwe rivier, op bijna dezelfde hoogte als het wegdek. En dan zien we het bord ‘Carson Pass – OPEN’. We zijn er.

Gaan jullie naar

San Francisco?

Na een te gekke avond in de meest ranzige (snack)bar die je ooit zult zien, gaan we naar San Francisco. Via  Candlestick Park, 3rd Street en de Embarcadero, bereiken we de indrukwekkende Bay Bridge. We parkeren op de boulevard bij Fisherman’s Wharf, met Alcatraz op de achtergrond, om foto’s te maken. Het ritme en de sfeer van de stad zijn fantastisch! Speciaal voor Henk rijden we de volgende dag de steile route uit The Streets of San Francisco, met zijn jeugdheld Michael Douglas. De heen- en terugreis over de Golden Gate Bridge zijn geweldig!

Route 1

en Hell’s Angels

De volgende dag; de volgende highlight: Route 1. Pittoreske kustplaatsjes, slingerende wegen, mooie stranden, beukende golven, de eindeloze oceaan en de warme zeebries. Alles wat we hebben gelezen over de meest legendarische kustroute in Amerika klopt. Via Half Moon Bay, Santa Cruz en Montery belanden we in Carmel Bay en rijden daarna terug naar ons hotel in Monterrey. Hier ontmoeten we echte Wild Hogs: 6 Canadese Hell’s Angels die de hele Pacific Coast Highway rijden. En ze hebben slecht nieuws voor ons: Route 1 is gesloten tussen Big Sur en Simeon. Ik kan niet geloven dat we het mooiste stuk van Route 1 niet kunnen rijden. Hier balen we enorm van. Met veel tegenzin besluiten we een andere route te nemen. Gelukkig komen we meteen op mooie wegen uit, waardoor mijn teleurstelling snel wegebt. We rijden zelfs langs het geweldige circuit van Laguna Seca. We verlaten de bergen en zien mijlenlange artisjokvelden, afgewisseld met mijlenlange sinaasappelboomgaarden en amandelvelden: ineens zien we de olievelden van Blackwells en Lost Hills. Ik klim snel weer, wat helpt om de frustratie over de gesloten Route 1 uit mijn systeem te krijgen.

Californië

en Johnny Cash

De weg verandert snel. Hij wordt smaller en voordat we het beseffen rijden we de ene na de ander haarspeldbocht, met veel grind. Zo’n weg die je in de Alpen verwacht. Weer rijden we in de sneeuw en het is koud. Bovenaan de berg zien we in de schemering onze bestemming liggen: Isabella Lake. Tussen ons en dat meer lijkt inderdaad de steilste weg van Californië te liggen. We proberen het eerste motel aan de rand van het meer en er is nog 1 kamer vrij. Tegenover het motel is The Lodge. Bij binnenkomst blijkt het een Johnny Cash karaokebar te zijn, waar dronken mensen letterlijk naast het biljart op de grond vallen.  “I got stripes, stripes around my shoulders. I got chains, chains around my feet…” Dit alleen al maakt onze road trip meer dan waard.

1984.2 Miles in een flits

Terug naar Death Valley

Een alligatorburger als ontbijt, klonk heel spannend, maar ging ons toch net te ver na een avond doorzakken met onze karaoke vrienden. We moeten vandaag weer door Death Valley. Het is 108 graden Fahrenheit (meer dan 42 graden Celsius). We openen iedere ventilatiemogelijkheid op onze kleding, om een beetje rijwind te vangen. Vanaf  Aguerreberry Point is de weg perfect en we genieten van een fantastische afdaling.In de buurt van Boulder City vinden we een motel aan het meer. Met een biertje in de hand praten we over alles wat we de afgelopen 2 weken hebben meegemaakt. Na maanden van voorpret zijn de 1984.2 miles in een flits voorbij gevlogen. Morgen rijden we terug naar Vegas om de Harleys in te leveren. Dan rest alleen nog een nieuwe poging om de Strip op onze laatste nacht onveilig te maken. En ik gok dat we tijdens de Atlantische oversteek al wat plannen gaan maken voor Wild Hogs 2012.